ข่าวบันเทิง ดารา นักร้อง นางแบบ
เมษายน 17, 2014 20:40

ทองเนื้อเก้า วันที่ 19 ตุลาคม 2556

ทองเนื้อเก้า
“ทำยังงี้มันหนีหน้ากันนี่หว่า เอาลูกฉันไปเป็นเดือนแล้วมาทำเฉยได้ไง คอยดูเหอะจะฟ้องว่าขโมยลูก” ลำยองขู่

“ฟ้องใครล่ะ” สมัยถามเย้ย ๆ

“ฟ้องใครก็ฟ้องตากวงน่ะแหละ”

“เธอยกให้เขาแล้วไม่ใช่เรอะ”

“ยกให้แต่มันเรื่องอะไรมากีดกันไม่ให้แม่ลูกเขาเจอหน้ากัน”

“ฉันไม่รู้ด้วยหรอกนะเรื่องนี้ ต้องไปคุยกับคุณกวงเขาเอาเอง”

“โรงงานใหม่เขาอยู่ไหน ฉันจะไปตามเขาเอง บ้านเขาด้วย บอกมานะบอกมา”

“ไม่บอกจะทำไม…ไม่ใช่หน้าที่”

“กรี๊ด…ด…ไอ้คนเฮงซวย…พรากแม่พรากลูกเขาไม่พอยังพรากผัวพรากเมียเขาอีก ไอ้คนใจร้าย”

“ฉันไม่ได้พรากนา….ตกลงกันเอง มาเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย บ้านผัวตัวเองไม่รู้จัก แล้วจะมาโทษใคร ไป…กลับบ้านไปซะเถอะ อย่ามาวุ่นวายแถวนี้อีก”

“กูเป็นเมียคุณกวงนะมึง” ลำยองขู่อีก

“ก็แค่เมียเก็บเอาไว้ให้เขาทำลูกละวะ” สมัยยิ้มเยาะอย่างไม่กลัว

“กรี๊ด…ด…” ลำยองจะกรี๊ดอีก

“หุบปากเลย…หนวกหู ถ้าลื้อไม่ออกไปดี ๆ อั๊วจะให้ยามมาลากออกไป”

ลำยองเหมือนถูกผลักเซออกมาจนล้มลงกับพื้น ยามปิดประตูรั้วหน้าโรงงานแล้วยืนคุมเชิงห่าง ๆ ลำยองแค้นใจคว้าก้อนหินข้างตัวเขวี้ยงโรงงานก่อนจะเดินออกไป…เสี่ยกวงยืนอยู่ตรงหน้าต่างห้อง ชั้นบนมองเห็นเหตุการณ์ตลอด เขาเป็นคนสั่งสมัยให้โกหก เพราะไม่ต้องการเจอกับลำยองอีก

“ไปแล้วครับ” สมัยเปิดประตูเข้ามา

“ผมเห็นแล้ว ขอบคุณมากคุณสมัย”

“โชคดีนะที่คุณเปลี่ยนรถ เปลี่ยนห้องทำงาน ไม่งั้นมีหวังเรื่องยาวแน่”

“ไม่หรอก สำหรับผมให้เงินแล้วก็ถือว่าจบกันไปแล้ว…ลูกคือความรับผิดชอบของผม ถ้านิสัยเขาดีกว่านี้สักหน่อยผมอาจจะสงสารแล้วก็เลี้ยงดูส่งเสียเขาต่อไปก็ได้ แต่นี่ ไม่ไหว ยิ่งเขาทำตัวตํ่าเท่าไร ผมยิ่งรู้สึกผิดต่อลูกเมียผมมากขึ้นเท่านั้น”

“ผมว่ายังไงเขาก็ต้องกลับมาอีก”

“เรื่องลูกน่ะเป็นแค่ข้ออ้าง ผู้หญิงคนนี้หิวเงินยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น…เข็ดแล้วคุณสมัย…ผมเข็ดแล้วจริง ๆ”

ลำยองเดินกลับบ้าน แวะซื้อเหล้าที่ร้านค้าซดเหล้ากั๊กพรวดเดียวหมดจอกหน้าตาบิดเบี้ยวเพราะฤทธิ์อันร้อนแรง แต่อึดใจหลังจากนั้นกลับกลายเป็นความอภิรมย์เดินเหน็บขวดเหล้าไป พอถึงบ้าน เห็นยายแลท้าวสะเอวยืนปักหลักรออยู่

“นังลำยอง…อีโง่ทำไมมึงถึงได้โง่ยังงี้วะ”

“อะไรแม่ ฉันยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่นะ”

“มึงให้ลูกชายเขาไปแล้ว ทีนี้เขาจะกลับมาหามึงทำไม สู้ไปหาอีพวกสาวสิบหกนอนกกเล่นไม่ดีกว่าเรอะ อีโง่จะทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากูก่อน”

“แม่รู้ได้ไงเนี่ย”

“มึงนึกว่ากูหูหนวกตาบอดเรอะ เขาลือกันไปทั้งซอย”

“อีพวกปากมาก เรื่องของคนอื่นสาระแนอยากรู้กันนัก”

ลำยองเดินเข้าบ้าน ยายแลตามไปพูดต่อ

“บ้านช่องก็ปิดเงียบเชียบ คนใช้มันหายหัวไปไหนกันหมด”

“มันลาออกกันไปหมดแล้ว”

“แล้วเอ็งจะทำยังไง”

“แม่ก็หาคนใช้ใหม่มาให้ฉันซักคนสิ เอาไว้ซักผ้า ถูบ้าน กับข้าวไม่ต้องทำฉันจะกินกับแม่ ฉันให้แม่เดือนละแปดร้อย ตกลงไหม”

“แล้วคนใช้กับไอ้วันมันจะกินยังไง”

“สาย ๆ กับเย็น ๆ แม่ก็ให้ไอ้ปานมันหิ้วปิ่นโตมาส่งสิไอ้วันน่ะเช้า ๆ ก็ให้มันไปกินเอาที่โรงเรียน ให้เงินมันไปซื้อเอาเอง”

“ให้ลูกเขาไปแล้ว คุณกวงเขาไม่กลับมาหาเอ็งอีก เอ็งจะทำยังไง”

“ไม่ต้องกลัวน่า…ยังไงเขาก็ต้องมา” ลำยอง ยังเชื่อมั่นในเสน่ห์ของตัวเอง

“เอ็งนึกยังไงวะให้ลูกเขาไปเนี่ย”

“มันเลี้ยงยากจะตายแม่ เดี๋ยวเป็นหวัดเดี๋ยวตัวร้อน เดี๋ยวขี้ไหลร้องทั้งวันเยี่ยวทั้งคืน หาหมอไม่รู้อาทิตย์ละกี่หน เบื่อจะตาย ย่ามันอยากได้ไปเลี้ยงเองให้ตั้งสามหมื่นใครไม่เอาก็โง่ละ”

“สามหมื่น…มิน่า…ทองเต็มตัวมึงเลย แล้ว ก็ไม่ให้กูซักบาท” ยายแลบ่น

“เอ๊อ…ไอ้อภิชาติมันลูกฉันนะไม่ใช่ลูกแม่ซะหน่อย”

“มันก็ต้องสำนึกบุญคุณกันบ้างโว้ย”

“ก็ที่ฉันให้แม่เดือนละแปดร้อยค่ากับข้าวนั้นไง แม่ก็ไปจัดการเอาเองสิ”

“สมัยไอ้วัน อีย่ามันให้แค่สามพัน ไอ้อภิชาตินี่ ได้สามหมื่นเชี่ยวเหรอวะ”

“ก็นั้นนะสิ ฉันถึงได้ให้ไปไง คุณกวงเขาอยากได้ลูกชายหลาย ๆ คน ยังไงเขาก็ต้องกลับมาหาฉันอีก แม่ค่อยดูเหอะ” ลำยองพูดอย่างผยองลำพองใจ

หลังหมั้นหมายสันต์ก็แต่งงานกับเทวีด้วยพิธีที่เรียบง่ายแต่ถูกต้องตามประเพณี สันต์ไปอยู่บ้านใหม่ที่ซื้อร่วมกับเทวีถึงวันหยุดทั้งสองก็แวะมาที่เรือนแพและช่วยกันทำอาหารให้พ่อสินกับแม่ปั้นกิน “สันต์คะ เดี๋ยวกินข้าวแล้ว เราไปหาวันเฉลิมกันนะคะ”

“วันนี้วันเสาร์ ไอ้วันมันคงขลุกอยู่ที่กุฏิหลวงลุงปิ่นน่ะแหละ” แม่ปั้นบอก

“หนูซื้อขนมกับของเล่นมาให้แกหลายอย่างนะคะ”

“ขอบใจมากนะหนูเทวี ที่อุตส่าห์เมตตา เอ็นดูไอ้วันมัน”

“วันเฉลิมแกเป็นเด็กน่ารักนี่คะพ่อ”

“หนูไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจก็ดีแล้ว ถือว่าเป็นบุญของไอ้วันมัน”

พ่อสินกับแม่ปั้นพอใจที่สะใภ้คนใหม่รักใคร่เอ็นดูหลานชายซึ่งเป็นลูกเลี้ยงของเธอ….จากนั้นสันต์กับเทวีชวนกันไปวัดเจอวันเฉลิมหิ้วหม้ออวยเดินสวนทางมาก็เรียกถาม วันเฉลิมบอกเอาก๋วยเตี๋ยว ที่ร้านลำยงไปให้แม่ สันต์ฟังแล้วสงสารลูก เทวียื่นถุงขนมกับของเล่นให้ วันเฉลิมไหว้ขอบคุณก่อนรับถุงของมาจากเทวี

“มาอยู่กับพ่อไหมวัน พ่อได้ยินมาว่า ป๊าเขาก็เอาน้องไปเลี้ยงแล้ว บางทีแม่เขาอาจจะสบายขึ้น ถ้าไม่ต้องคอยห่วงวันอีกคน”

“วันต้องถามแม่ก่อนครับ”    “อาเทวีรู้จักโรงเรียนอนุบาลดี ๆ ใกล้ ๆ บ้านใหม่พ่อตั้งหลายที่นะลูก”     เทวียิ้มให้วันเฉลิมอย่างเอ็นดู   “วันต้องรีบเอาก๋วยเตี๋ยวไปให้แม่แล้วครับ แม่คอยวันนานแล้ว”      สันต์เจื่อนที่วันเฉลิมยังห่วงแม่มาก เขาได้แต่มองตามลูกชายไป เทวีได้แต่จับแขนสันต์บีบเบา ๆ ปลอบใจเพราะรู้ดีว่าสันต์รู้สึกยังไง…ขณะที่ลำยองไปตามหาเสี่ยกวงที่โรงงานอีกครั้ง สมัยรับหน้า บอกเสี่ยกวงไม่อยู่เหมือนเดิม     “โกหก…งั้นไอ้รถที่จอดอยู่ข้างนอก นั่นมันรถใคร ถ้าไม่ใช่รถผัวฉัน”      ลำยองเตรียมจะอาละวาด อาซ้อเมียเสี่ยกวงเข้ามาพอดี      “ผู้หญิงที่ไหนมาตามหาผัวถึงนี่ ไม่รู้จักอับอาย”

credit dailynews

Comments are closed.